نوشته ی مجیـد صـرفی
"ملتزم به راستگویی شوید سوگند یاد کنید جز حقیقت چیزی نگویید و تمام حقایق را بیان کنید". بعد از اینکه به عنوان شاهد سوگند یاد کرد مفاد شکایت شاکی را برایش قرائت کردم و گفتم آن چیزی که خودت دیدی و شنیدی بگو.
با یک حس متفاوت، که تا بحال در گواهان ندیده بودم، گفت: « من صدای داد و بیداد شنیدم. » و حرفش را ادامه نداد. گفتم: « چه حرف هایی شنیدی؟ » گفت: « همین حرف ها که زن و شوهرها به هم می زنند ». گفتم این شهادت که چیزی را روشن نمی کند دقیقا بگو متهم چه حرفهایی به شاکی زد. دوباره با همان حس متفاوتی که داشت گفت: « همین حرف ها که زن و شوهرها به هم می زنند .» دیدم فایده ندارد از ژست قضاوت خارج شدم و به حالت خودمانی گفتم: « با شاکی و متهم کاری نداریم، بگو ببینم زن و شوهرها چه حرف هایی به هم می زنند؟! ».
باز هم جواب بی معنایی داد ولی پاسخ جواب های بی معنایش را گرفتم چون ادامه داد: « آقای قاضی من که تا بحال ندیده بودیم شاهد را تنها بیاورند بگویند چه چیزی شنیدی. من در فیلمها دیدم باید شاکی و متهم حاضر باشند و من جلوی آنها حرف بزنم تا بعدا نگویند که تو چرا این حرف را زدی. »
چه کنم که شاهد است و احترام ویژه ای دارد چون حاضر شده است بخاطر کشف حقیقت، سختی های آن را تحمل کند و نمی توان او را مجبور به شهادت کرد. به همین خاطر وقت مواجهه حضوری تعیین کردم.
